Felicitación de Nadal da Leoteca

Os alumnos de 3º de ESO realizaron na área de Tecnoloxía, como exercicio de deseño asistido por ordenador, unha felicitación de nadal da Leoteca. Para iso retocaron ou ben fotos da Leoteca ou o seu logo.
Estes foron os resultados:

Album web "Felicitacións da Leoteca"

O xurado escolleu como gañadora a felicitación de Ángel García Lema de 3º ESO A que recibirá un premio no Festival de Nadal.

EXPOSICIÓN TECNOLÓXICA NA LEOTECA

Durante esta semana puidemos ver na leoteca algúns traballos realizados polos alumnos da ESO, na área de TECNOLOXÍA. Puideron visitala todos os nenos e nenas do colexio que, ademáis, votaron o mellor traballo de cada curso. Os gañadores/as recibirán un agasallo, durante o festival de Nadal.


Tedes unha información máis completa no seguinte enlace:

exposición na leoteca

UNHA BOLSA VIAXEIRA

Así se chama a actividade da que hoxe falamos e que se fai xa en moitos centros educativos, aínda que os destinatarios ou o tipo de materiais poden ser moi variados.



No noso caso a maleta vai viaxar polas aula de 1º e 2º de Educación Primaria coa intención de achegar as novas adquisicións de libros de consulta e enciclopedias infantís ao alumnado e tamén ao profesorado destes niveis. Pretendemos que todos eles coñezan os recursos que se atopan na biblioteca e que están á súa disposición. Para animar aos rapazes e rapazas a ver os libros, tamén vai na bolsa viaxeira un caderno de viaxe, no que poderán facer as anotacións, debuxos, etc. que lles suxiran os novos materiais.


Neste momento está na clase de primeiro, onde foi moi ben recibida.

10 DE DECEMBRO - DÍA DOS DEREITOS HUMANOS

Os Dereitos Humanos

Os Dereitos Humanos son o conxunto de prerrogativas inherentes á natureza da persoa, cuxa realización efectiva resulta indispensábel para o desenvolvemento integral do individuo que vive nunha sociedade xuridicamente organizada. Estes dereitos, establecidos na Constitución e nas leis, deben ser recoñecidos e garantidos polo Estado. Poderiamos dicir mesmo que son aquelas esixencias que agroman da propia condición natural do home.

Cando falamos da palabra “dereito” facemos fincapé nun poder ou facultade de actuar, un permiso para obrar nun determinado sentido ou para esixir unha conducta doutro suxeito. E son chamados “humanos” porque son do home, de cada un de nós. O home é o destinatario destes dereitos. E así, reclaman recoñecemento, respecto e promoción por parte de tod@s e especialmente da autoridade. Por iso, estes dereitos son inherentes e inalienables. Os dereitos humanos son universais porque pertencen a todos os homes, a todos por igual, en todo tempo e lugar; atópanse de xeito innato ligados á natureza do home. Deben ser o piar das comunidades.

Porén, non son realmente respectados, existindo toda clase de violacións: privacións das liberdades fundamentais, torturas, imposibilidade de acceso aos servizos de saúde e auga potábel, uso de minas antipersoais, discriminación e actos terroristas que xeran catástrofes, xenocidio, nenos soldado, etc.

Ás veces, esquecémonos do realmente importante, ocupados como estamos no noso devir cotián. Son as cousas e as persoas cercanas as que realmente nos importan, as que nos fan sufrir ou aledarnos. Pero tamén sabemos que o noso oficio, o noso traballo, a nosa dedicación primeira e fundamental é formar a unha serie de persoas-proxecto, o cerne do futuro, as xeracións que poderán facer do mundo do mañá un universo máis xusto no que habitar. Somos educadores, e como tales, priorizamos tarefas como a que agora nos une. Debemos procurar que o noso alumnado reteña na súa retina e na súa memoria que días como o 25 de novembro, o 30 de xaneiro, o 8 de marzo… días coma o de hoxe existen porque hai persoas que sofren unha penuria diaria que contravén o espírito do ser humano que deberiamos abandeirar. É o noso labor tentar que eses sufrimentos non existan, que deixen de existiren eses días porque a sociedade do futuro, esa na que tanto temos nós que dicir –non o esquezamos, co noso propio exemplo- non as procura, non as necesita.

Por esta razón, aquí estamos, de novo, unidos por unha nova causa común, o Día dos Dereitos Humanos, denunciando a súa violación. Vímolo facendo dende hai tres días. Resulta, sen lugar a dúbidas, moi clarificador, que os nosos blogues estean unidos desde esas datas. Emotivo. Significativo. É o noso desexo seguir a loitar unidos. E conseguirémolo.

CARTEIS CONTRA AS VIOLACIÓNS DOS DDHH

Dignidade e Xustiza para todos nós!!

Pica na cita e verás unha presentación feita con debuxos realizados polo alumnado de Infantil e Primaria
"Os Dereitos Humanos son os nosos dereitos. Tomémolos, defendámolos, promovámolos, esntendámolos e insistamos neles. Nutrámolos e enriquezámolos...Son o mellor de nós. Deámoslles vida" (Kofi Annan)

O MUNDO DO CINE E OS DEREITOS HUMANOS

"EL GRAN DICTADOR"
PELÍCULA INTERPRETADA POR CHARLES CHAPLIN "CHARLOT"

Discurso final de Charlot, o Charlot que, aproveitando o seu parecido físico con Hitler, se dirixe aos soldados dispostos a conquistar o mundo.
Charlot lles recorda que non hai que combater pola escravitude, que deben loitar en prol da liberdade e a xustiza, que hai lugar para a esperanza.

PODEDES FACER DESTA VIDA UNHA RADIANTE AVENTURA
PODÉIS HACER DE ESTA VIDA UNA RADIANTE AVENTURA

Realmente lo siento pero no aspiro a ser emperador. Eso no es nada para mí. No pretendo regentar, ni conquistar nada de nada. Me gustaría ayudar, en lo posible, a cristianos y judíos... negros y blancos. Todos tenemos el deseo de ayudarnos mutuamente. La gente civilizada es así. Queremos vivir de nuestra dicha mutua... no de nuestra mutua desdicha. No queremos despreciarnos y odiarnos mutuamente. En este mundo hay sitio para todos. Y la buena tierra es rica y puede garantizar la subsistencia de todos. El camino de la vida puede ser libre y magnífico, pero hemos perdido ese camino. La voracidad ha envenenado el alma de los hombres, ha rodeado el mundo con un círculo de odio y nos ha hecho entrar marcando el paso de la oca en la miseria y la sangre. Hemos mejorado la velocidad, pero somos esclavos de ella. La mecanización que trae consigo la abundancia nos ha alejado del deseo. Nuestra ciencia nos ha vuelto cínicos. Nuestra inteligencia, duros y brutales. Pensamos en exceso y no sentimos bastante. Tenemos más necesidad de espíritu humanitario que de mecanización. Necesitamos más la amabilidad y la cortesía que la inteligencia. Sin estas cualidades la vida sólo puede ser violenta y todo está perdido. La aviación y la radio nos han acercado los unos a los otros. La naturaleza misma de estos inventos requería la bondad del hombre y reclamaba una fraternidad universal para la unión de todos. En este momento, mi voz llega a miles de seres esparcidos por el mundo.
A aquéllos que puedan comprenderme les digo: No desesperéis, la desgracia que ha caído sobre nosotros no es más que el resultado de un apetito feroz de la amargura de unos hombres que temen el camino del progreso humano. El odio de los hombres pasará y los dictadores perecerán, y el poder que han usurpado al pueblo volverá al pueblo.
Soldados, no os entreguéis a esos brutos, hombres que os desprecian y os tratan como esclavos, hombres que rigen vuestras vidas, imponen vuestros actos, vuestros pensamientos: que os amaestran y os hacen ayunar, os tratan como ganado y os utilizan como carne de cañón. No os pongáis en manos de esos hombres contra natura, de esos hombres máquinas con corazones de máquinas.
¡Vosotros no sois máquinas! ¡Vosotros no sois ganado! ¡Vosotros sois hombres! ¡Vosotros lleváis el amor de la humanidad en vuestros corazones! No odiéis. Sólo los que no son amados odian. Los que no son amados y los anormales... Soldados, ¡no combatáis por la esclavitud! Combatid por la libertad.
En el capítulo diecisiete del Evangelio, según S. Lucas, está escrito:
«El Reino de Dios está en el hombre mismo». No en un solo hombre, ni en un grupo de hombres, ¡en todos los hombres! y vosotros ¡vosotros el pueblo! tenéis el poder para crear máquinas. El poder para crear felicidad. Vosotros el pueblo tenéis el poder para crear esa vida libre y espléndida... para hacer de esa vida una radiante aventura. Entonces, en nombre de la democracia, utilicemos ese poder... ¡Unámonos todos! luchemos por un mundo nuevo, un mundo limpio que ofrezca a todos la posibilidad de trabajar, que dé a la juventud un porvenir y resguarde a los ancianos de la necesidad.
Prometiendo estas cosas, gente ambiciosa se ha hecho con el poder. Pero ¡ha mentido! No han mantenido sus promesas, ¡ni las mantendrán jamás! Los dictadores se han liberado pero han domesticado al pueblo. Combatamos ahora para que se cumpla esta promesa. Combatamos por un mundo equilibrado... Un mundo de ciencia, en el que el progreso lleve a todos a la felicidad.
¡Soldados! en nombre de la democracia ¡unámonos!

O Mundo das Letras e os Dereitos Humanos

La Aventura Humana
Osset Hernández, M.
Ed. Icaria, Barcelona, 2005.

Recompilación de trinta contos populares que corresponden a cada un dos artigos da Declaración Universal dos Dereitos Humanos de 1948. O autor quere amosar que en calquera tradición existe a lo menos un conto que é posible utilizar para transmitir os valores que enuncian os dereitos humanos polo tanto forma parte do acervo colectivo da humanidade.

Neste libro atoparedes os seguintes contos:
Afgano: Hussun Banu
Amazónico: La justicia de Tupá
Árabe: Sherezade
Bereber: Un docto cadáver
Bretón: Cantos de boda
Castelán: Blancaflor
Catalán: El conejo, el gallo, el gato, el perro y el carnero
Chinés: Liang Sanbo y Zhu Yingtai
Congoleño: Nkolle o la aventura humana
Coreano: La liebre y el hígado
Cubano: Bregantino, Bregantín
Exipcio: El león y el gato
Xitano: El origen del violín
Grego: Prometeo y la caja de Pandora
Guineano: El hijo del cocodrilo
Hindú: El bueno y el malo
Huichol: El diluvio
Indoeuropeo: El hombre que quería robar a su compañero
Irlandés: El juicio del gato
Letón: El hombre-oso
Malí: Un bastardo
Masai: Los frutos del sicomoro
Mexicano: Xicoatl, estrella errante
Nepalí: Lalari y Kusuri; Khoktschulukpa y el nacimiento de la cultura
Quechua: El cuento de Pedro Lache
Saharaui: El honor
Sioux: El águila y el cazador
Tibetano: La hija de los dragones
Vasco: Catorce
... que os disfrutedes e vos aporten a súa maxia.

CITAS

"La violencia es el último recurso del incompetente". (Isaac Asimov)

"Ojo por ojo, y el mundo acabará ciego". (Gandhi)

"La violencia es el miedo a los ideales de los demás". (Gandhi)

"No hay camino para la paz, la paz es el camino". (Gandhi)

"No hay más calma que la engendrada por la razón". (Séneca)

"La verdad no está de parte de quién más grite". (Rabindranath Tagore)

"El racismo ha sido históricamente una bandera para justificar las empresas de expansión, conquista, colonización y dominación y ha marchado de la mano de la intolerancia, la injusticia y la violencia". (Rigoberta Menchú)

"Los derechos humanos son sus derechos. Tómenlos, defiéndanlos, promuévanlos, entiéndanlos e insistan en ellos. Nútranlos y enriquézcanlos... Son lo mejor de nosotros. Denles vida". (Kofi Annan)

"Toda sociedade que pretenda asegurar aos homes a liberdade, debe comezar por garantirlles a existencia". (León Blum)

"Mentres a maioría dos homes non sexa libre, non se pode concibir ao home libre". (Henri-Frédéric Amaniel)

"Descubrir aos outros é descubrir unha relación, non unha barreira". (Claude Lévy-Strauss)

"A liberdade non é máis que a oportunidade de ser mellor". (Albert Camus)

O MUNDO DA MÚSICA E OS DEREITOS HUMANOS

Fíjate bien (Juanes)

Te han quitado lo que tienesTe han robado el pan del diaTe han sacado de tus tierrasY no parece que termina aquiDespojado de tu casavas sin rumbo a la ciudadsos el hijo de la nadasos la vida que se vaSon los niños son los viejosson las madres somos todos, caminando Y no te olvides de esto no no noFijate bien donde pisasfijate cuando caminasno vaya ser que una minate desbarate los pies amorFijate bien donde pisasfijate cuando caminasno vaya ser que una minate desbarate los pies...Ya no se quien es el dueñode tu vida y de la miasolo se que hay un cuentoque no parece que termina aquiComo dicen en los diarosy como dicen en la teley como dicen en la radioque no parece que termina aquison los niños son los viejosson las madres somos todos, caminandoy no te olvides de esto no no noFijate bien donde pisasfijate cuando caminasno vaya ser que una minate desbarate los pies (amor/por favor/amor)Por que ellos no van a buscarteellos no van a salvarteellos no van ellos no van no noy tu no lo vas a creer

Where is the love (Black eyed peas)Rosa de la paz (Amaral)Streets of Philadelphia (Bruce Springsteen)Black eyes, blue tears (Shania Twain)I will survive (Gloria Gaynor)

RECOMENDAMOS NA LEOTECA

PARA E.I. : "Corre corre, cabaciña " ( Eva Mejuto; OQO editorial) é un conto popular portugués, de gran tradición no país veciño, e que, sen embargo, nunca tiña sido editado en galego. Conta a historia dunha velliña que, de camiño á voda da súa neta, atopa un lobo, un oso e un león que a queren comer. Ela convence os animais para que a esperen á volta do convite e, despois da celebración, a neta e a velliña argallan algo moi orixinal para burlar as tres feras.




PARA PRIMEIROS LECTORES: "¿Por qué los gemelos son tan iguales?" (Carmen Gil Martínez ; Parramón ediciones) conta a historia de Nacho y Pablo, dos hermanos que se parecen tanto, tanto, que pueden gastar divertidas? bromas a sus amigos haciéndose pasar el uno por el otro cuando quieren. Su madre, que es médica, les explicará los motivos científicos de su enorme parecido, y juntos descubrirán ventajas y desventajas de ser como dos gotas de agua.

PARA LECTORES AUTÓNOMOS: "Áníbal quere encoller" (Oli, Eds. Xerais). Aníbal tiña unha teima: penetrar no interior da terra para saber cómo é por dentro. Pero había un problema: malia ser pequeno, o seu tamaño non llo permitía. Tiña que encoller, aínda que non sabía cómo conseguilo.

PARA LECTORES EXPERTOS: "El palacio de las cien puertas" ( Carlo Frabetti, Editorial SM). Trátase dun libro, pero tamén dun xogo no que se prantexan preguntas que o lector debe contestar. En función das respostas aos enigmas que se lle plantexan iremos por un camiño ou por outro.

25 de Novembro:data tope

Levamos días cunha conta atrás que moitos non soubestes adiviñar. Quizais porque todos e todas vós sabedes que unha data non significa o remate dunha peste, dunha lacra social. Que por riba dos nosos desexos está a crua realidade.
25 de novembro.
Sabemos a historia deste día, sabemos que a muller é máis vulnerábel nas guerras, nos odios, nos enfrontamentos, na violencia.
Sabemos tamén, como educadores que somos, de que o uso gratuíto da violencia como xeito de reafirmación persoal sobre outro é a manifestación máis lamentábel da ignorancia. Só aquel inseguro e con necesidade de amosar a súa posición agride sen motivo.
De aí a importancia da educación, de formar aos mozos e ás mozas, ao noso alumnado por tanto, para combater de raíz as claves da existencia da violencia. Só dende a formación, dende a educación, seremos quen de combater contra ela.
25 de novembro.
Dicimos NON á violencia contra a muller. Dicimos NON a calquera tipo de violencia.
En todos os países medran as denuncias de vítimas de violencia de xénero, nalgúns casos un 400% máis que hai dez anos. Mentres a policía detén maltratadores e os xuíces ditan ordes de afastamento, a mutilación xenital, un tipo de violencia contra a muller, xera novos hábitos nos hospitais.
Algúns grupos de mulleres son particularmente vulnerables á violencia: as mulleres pertencentes a minorías, as mulleres indíxenas, as refuxiadas, as inmigrantes, as mulleres que habitan en comunidades rurais ou remotas, as mulleres indixentes, as mulleres recluídas en institucións ou detidas, as nenas, as mulleres con discapacidades, as anciás e as mulleres en situacións de conflito armado.
25 de novembro
Porque todo tipo de discriminación é violencia, non o esquezamos. O maltrato pode ser psíquico, físico, pero é maltrato. As vexacións, os acosos, as desigualdades, son maltrato. E porque pretendemos e queremos un mundo de iguais, estamos hoxe aquí, unha soa voz, un único berro en contra da Violencia contra as mulleres.

ESCHER E AS MATEMÁTICAS

O día 13 de novembro os alumnos e alumnas da ESO foron a unha exposición no Pazo de Feiras e Congresos en Lugo sobre a obra de Maurits Cornelis Escher (1898-1972). Consta de: láminas e pósters, que permiten contemplar os traballos de Escher que teñen unha maior relación coas matemáticas. Hai tamén obradoiros nos que se manipulan diversos materiais que axudan a descubrir as ideas que inspiraron ao artista en cada unha das láminas presentes na exposición, ao tempo que favorecen a comprensión e construción dos conceptos matemáticos correspondentes.

"O día escolar empezou e acabou cunha saída ao centro onde había unha exposición da arte do matemático e artista Escher.Desde debuxos geométricos con mensaxes incluídas a debuxos imposibles que fan quedar o sentido máis utilizado por nós, a vista, anonadado." (Alejandro Varela, 3º ESO)

MÁIS SOBRE ESCHER

A lectura e as matemáticas

O Departamento de Matemáticas vén de establecer para este curso 2007/08 unha serie de lecturas obrigatorias e outras voluntarias, que xa están a disposición de todo o alumnado na Leoteca. Na páxina web do centro (LECTURAS RECOMENDADAS) podedes atopar as directrices sobre esta actividade, a lista completa dos libros propostos (ficha e resumo) e tamén unha detallada guía de lectura de cada un deles. Velaquí algunhas das suxerencias:

Este é o boletín informativo que elaborou o Departamento en colaboración coa Leoteca:

L3OM4T3 1 ( Guía de lectura)

RUTA PONDALIANA

O Departamento de Lingua Galega organiza esta actividade para as alumnas e alumnos de 4º da ESO cun percorrido que dura toda a mañán.

A Ruta Pondaliana é un percorrido pola comarca de Bergantiños (concretamente polos concellos de Ponteceso e Cabana) facendo unha serie de paradas en lugares que teñen un especial significado na obra do autor.

• A 1ª parada é na igrexa de San Fiz de Anllóns - Ponteceso(as súas campás serven de inspiración a Pondal no poema que leva o mesmo nome).



• 2ª Parada: pobo de Ponteceso, a carón do monolito adicado a Pondal ( ao lado da ponte do Anllóns e frente á casa natal do autor).



• 3ª Parada :Subida ao Monte Branco, desde o que podemos ver as espectaculares vistas do espazo natural na desembocadura do río Anllóns (dá pé á formación da ría de Corme e Laxe) . Lugar de gran fermosura paisaxística e hábitat de numerosas aves que escollen as marismas para a cría e ademais serve de descanso en época de migracións.



• 4º Parada: CASTRO DE BORNEIRO: Coñecido tamén polo nome de A Cidá. A nosa visita coincide coas escavacións e o noso guía , Lito, explícanos o que están facendo.



• 5ª PARADA : “Cruceiro xiradoiro”: hai que ir velo !!! (Vilaseco-Borneiro, Cabana)



• 6ª PARADA: DOLMEN DE DOMBATE, tamén coñecido popularmente como “A Fornella”.
  MOITAS GRAZAS A LITO (O NOSO GUÍA DO CONCELLO DE CABANA)
  POLAS SÚAS EXPLICACIÓNS, A SÚA DISPONIBILIDADE E AMABILIDADE SEN
  O CAL A RUTA PONDALIANA NON SERÍA A MESMA.

Podedes ver as imaxes na Galería de fotos da páxina web do centro.